Wegens ontwikkeling tijdelijk gesloten

De kring telt 8 deelnemers. Ze hebben het druk. Slecht slapen, hoofdpijn, nekklachten, het is zomaar een greep uit de rode lampjes die hun lichamen laten zien. Vandaag niet hoeven werken wegens deze training is voor sommige de eerste ontspanning in een lange tijd. We hebben het over oorzaken en consequenties van werkdruk. Over verantwoordelijkheid nemen voor je eigen vitaliteit, welzijn en geluk. Na doorvragen hoor ik dat ze veel werken buiten werkuren en het merendeel moeite heeft met het aangeven van grenzen. Het werk moet toch af? Niemand anders doet het toch? Dat ze tijd gemaakt hebben voor deze training is een wonder en ik zie denkballontjes boven enkele hoofden: ‘Wat ik toch allemaal had kunnen doen vandaag als ik deze training niet had gehad..’.

Zonder mij zou de boel instorten
Zelf had ik last van slapeloosheid en gewichtsverlies. Het omgaan met een hoge werkdruk is mij niet vreemd en heb ik in mijn loopbaan ervaren. Niet zonder gevolgen. Ik moest uitstappen. Thuis zitten omdat werken niet meer ging. Het productiemiddel ‘Saskia’ was tijdelijk buiten gebruik. ‘Wegens zware overbelasting gesloten’. ‘Machine defect’. Tien maanden lag de productie stil. De reparatie verliep traag en tijd was een belangrijke heelmeester. Als ik ogenschijnlijk weer op volle kracht kan draaien na een jaar, weet ik dat er een litteken is achter gebleven. We weten allemaal dat langdurige mentale overbelasting blijvende fysieke schade in de hersenen veroorzaakt.

Ik herken me dus in de groep die voor me zit. Ook ik dacht dat ik maar door moest gaan. Zonder mij zou de boel instorten. Echt waar. Ik was, net als sommige van mijn deelnemers nu, een soort machine die op volle toeren en zonder pauze maar door ging en maar door ging.

Ja, we kunnen zonder
Is het realistisch een machine alsmaar te laten doordraaien? Een productiemiddel non stop te laten produceren? Een systeem aaneengesloten in beweging te houden? Wacht eens even.. de A2 gaat tijdelijk dicht wegens wegonderhoud, fabrieken stoppen tijdelijk de productie wegens verzorging van instrumenten en apparaten, scholen organiseren een studiedag om docenten te scholen en inspireren, websites zijn onder constructie (sorry komt u later nog eens terug), wegens bijscholing zit je vertrouwde huisarts vandaag niet op het spreekuur en je yoga docent is 3 weken op retraite. De lessen gaan helaas niet door.

Dit alles achten we normaal, vinden we logisch, fijn zelfs omdat de gevolgen van voorbijgaande shut downs in ons voordeel zijn. Hoewel we ongetwijfeld diep zuchten bij een wegomleiding, hebben we bovenal begrip voor deze tijdelijke onderbrekingen. Ze vullen bij, maken schoon, inspireren, leren, innoveren, verdiepen, ontspannen en vernieuwen. Kortom, ze maken ontwikkeling en groei mogelijk. Want na een korte onderbreking heeft de A2 een nieuw wegdek, zijn machines weer effectief, docenten meer inspirerend en is je yoga docent zo rustig dat het op jou overslaat. Alles wacht. Het leven gaat door. Het hoort erbij. Ja, we kunnen zonder.

Zonder mij geen werk
Kon mijn werkgever zonder mij? Als hij zo bleek, 10 maanden zonder mij kon, zou hij dan ook een dag of een week zonder mij hebben gekund? Momenten waarin ik mezelf zou enerveren, op krachten zou komen, zou reflecteren en dus zorg zou dragen voor mijn eigen lichaam en geest. Het besef kwam traag maar gelukkig wel glashelder: ik ben mijn eigen productiemiddel. Ik ben de machine. Zonder mij geen werk. Ik heb onderhoud nodig anders stokt de productie.

Tijd nemen voor onderhoud
Een tweede besef landde maanden later en veroorzaakte vooral ook wat schaamte. Was het professioneel om tegen mijn manager te zeggen; ‘sorry ik heb zo slecht voor mezelf gezorgd, ik ben uitgeput. Ik kan niet meer voor jou produceren. Ik moet 10 maanden herstellen’. Of is het professioneel grenzen aan te geven? Te zorgen voor je eigen lichaam, je gezondheid, vitaliteit. Kortom, tijd nemen voor onderhoud. Mijn manager had zeker een aantal dagen zonder mij gekund wanneer ik daarna energieker, fitter, blijer en krachtiger zou terugkomen. Die ruimte vragen en nemen was pas echt professioneel geweest. Daarmee had ik mijn baas namelijk het beste van mezelf gegeven.

We hebben een prachtige dag met mooie, soms ook confronterende inzichten, erkenning, plezier en ik voel vooral veel energie bij iedereen om in actie te komen. Tijdens de afronding om 16:30 uur vertel ik de groep over mijn persoonlijke strategie: Tegenwoordig sluit ik de deur der bereikbaarheid af en toe.
Dan plak ik een briefje op die zogenaamde deur: “Sorry, wegens zelfreflectie en ontwikkeling tijdelijk gesloten.
Ik kom later graag bij je terug. Ik ben dan krachtiger, relaxter, erg vriendelijk en mateloos inspirerend.”